Bir zamanlar, küçük bir kasabanın taş sokaklarında, sabahın erken saatlerinde fırından yükselen tarçın ve şerbet kokusuyla uyanan bir mahalle vardı. O mahallenin en meşhur tatlısıysa, adı kadar zarif bir lezzetti: Hanım Göbeği. Ama bu tatlının sadece hamurdan ibaret olmadığını, belki de kimse Emine teyze kadar iyi bilmiyordu. Bir tatlının peşinde başlayan hikâye Emine teyze, kasabanın en eski tatlıcısıydı. Yıllarını mutfakta, hamurla, şerbetle, sabırla geçirmişti. “Hanım göbeği nerenin?” diye soran gençlere gülümser, “Kızım, hanım göbeği memleketin değil, kalbin tatlısıdır.” derdi. Ama o gün, dükkâna gelen genç bir adam bu sözü duymakla kalmadı; anlamını da yaşayacaktı. Ali, şehirden yeni dönmüş, “modern çözümler”…
14 Yorum